دانلود رمان آسکی از مهدیه صابریان

دایان بی توجه به غرغرهای زن که مخاطبش قرار داده بود، قهوه اش را مزه مزه می کرد.– والا عمه جان دختره انقدر هار شده که انگار نه انگار من عمه شم ، انگار نه انگار بزرگ ترشم ، اگه می دیدی چه دادی کشید سرم جلو بقیه. با گریه ای که ساختگی بودنش حتی با آن چهره ی محزون هم بیداد می کرد ، ادامه داد: ـ دو سه روزه هرچی هیچی نمی گم ، مراعاتش و می کنم ، میگم داغ داره ، این هی بدتر می کنه ، آدم چه قدر ساکت بمونه!؟