خسته از صدای سرسام آور موسیقی، ظرفهای کثیف را به آشپزخانه بردم. دلم از بالا و پریدنهای مداوم مهمانها پیچ میخورد. از شیر آب لیوانی پر کردم و بیتوجه و به گرم یا سرد بودنش یکنفس سرکشیدم بلکه حالم را بهتر کند.
خوبی؟
به سینک پشت سرم تکیه زدم و چشم بسته برای مرضیه که برخلاف من از این هیاهو لذت میبرد و هر ازگاهی دور از چشم دیگران قری هم به کمرش میداد سر بالا انداختم.
ظرف شیرینیرا مقابلم گرفت و خودش هم یکی برداشت.
- بخور، رنگتم پریده فکر کنم قندت افتاده.
- ساعت یازده شده، چرا تمومش نمیکنن گشنه نیستن اینا؟
خرده شیرینیهایی که روی مقنعهاش ریخته بود تکاند و بیتوجه به بی میلی ام یکی از شیرینیهارا داخل دهانم گذاشت.
کلیه حقوق این وبسایت متعلق به " رمان ایرانی " بوده و هر گونه کپی برداری ممنوع میباشد!
طبق ماده 12 فصل سوم قانون جرائم رایانه ای کپی برداری از قالب و محتوا پیگرد قانونی خواهد داشت.
